ปรัชญา ศาสนาพุทธ สติ สมาธิ

หลังจากที่ผมได้ฝึกเจริญสติแบบอานาปานสติ กำหนดรู้ลมหายใจเข้าออก พร้อมภาวนาเข้าพุทธ ออกโธ ได้ไม่นาน ผมได้ประสบกับเหตุการณ์หลายๆ อย่างที่ชวนอัศจรรย์ใจ และทำให้เกิดกำลังในการเจริญสติยิ่งๆ ขึ้นไป ผมขอใช้คำว่า “หายใจ” แทน “เจริญสติแบบอานาปานสติ” นะครับ

อานิสงส์แรก ที่ผมได้รับในวันแรกที่ฝึกการการหายใจ คือไมเกรนที่เป็นมามากกว่า 5 ปีทุเลาลง จากที่ต้องทานยาพอนสแตนทุกวัน วันนั้นกลับไม่ต้องใช้ยาสักเม็ดเดียว เมื่อเริ่มมีอาการปวดผมจะวางกิจกรรมทุกอย่างไว้ แล้วมาหายใจประมาณ 4-5 นาทีอาการปวดก็จะหายไป เมื่อทำบ่อยๆ ช่วงเวลาที่ใช้ยิ่งจะสั้นลง จนเดี๋ยวนี้เมื่อจะเริ่มปวดผมจะหายใจประมาณ 6-7 ครั้งอาการก็ดีขึ้น

ผมคิดว่าสาเหตุของไมเกรนยังไม่ได้หายไป เพราะยังไม่ถึงเวลาของมัน  ทุกๆ อย่างในโลกมีเวลามีอายุขัยของตัวมันเอง แม้แต่โรคภัยไข้เจ็บ มันเกิดขึ้นได้ มันก็หายไปได้ ถ้าเหตุที่ีทำให้เกิดหมดไป ตอนนี้หากผมเผลอสติเมื่อไรอาการปวดก็กลับมาทันทีเหมือนกัน แต่หากมีสติอยู่อาการปวดก็ไม่มา และเมื่อวันที่ต้นเหตุของการปวดหมดไป วันนั้นผมก็จะหายขาดจากไมเกรน

สำหรับใครที่ต้องทรมานจากไมเกรนลองนำวิธีนี้ไปใช้ดูนะครับ ใช้ได้ผลดีจริงๆ

บ่อยครั้งใช่ไหม ที่เพียงเห็นหน้าใครสักคนแล้วถูกชะตาและรู้สึกสนิทสนม ปานได้พานพบกันมาเนิ่นนานเป็นแรมปี และบ่อยครั้งอีกใช่ไหม ที่พบใครสักคนในครั้งแรกแล้วรู้สึกเกลียดขี้หน้า ราวกับแค้นเคืองกันมาเป็นชาติ

ผมมีความเชื่ออย่างหนึ่งว่า คนเราประกอบด้วยกายและจิต เราได้เกิดกันมาแล้วหลายภพหลายชาติ และการเกิดแต่ละครั้งเราได้ร่างกายใหม่ ได้สร้างความทรงจำใหม่ๆ และความทรงจำเหล่านั้นติดไปกับจิตเราตลอด

การที่เราได้รู้จักใครสักคนแม้ช่วงสั้นๆ และแม้เพียงเสี้ยววินาทีที่ได้รัก ความรักนั้นจะอยู่กับเราชั่วนิรันดร์

อย่าแปลกใจเลยที่คุณจะรักใครสักคนแม้เพียงได้พูดคุยกันสั้นๆ ไม่กี่ประโยค นั่นเพราะคุณเคยรักเขามาแล้วเมื่อเนิ่นนาน…